“Εμένα το παιδί μου δε θα δει ποτέ παιδικά”

Η αλήθεια είναι πως τα παιδιά χρειάζονται παιχνίδια. Τα παιδιά χρειάζονται εμπειρίες και εικόνες από το φυσικό περιβάλλον και αλληλεπίδραση με άλλους ανθρώπους.

Η τηλεόραση είναι ένα εικονικός κόσμος που πολλές φορές καλουπώνει τη φαντασία του παιδιού και δε το βοηθά στην εξέλιξή του.

Πόσο δύσκολο όμως είναι να την αποφύγεις;

 

Δες καλέ του βάζει παιδικά… τσ τσ τσ!

Το να κρίνουμε άλλους γονείς για τις επιλογές τους, είναι το μόνο εύκολο και ίσως και δασκεδαστικό.

Περνάς το χρόνο σου και βγαίνεις και ανώτερος στο συνειδητό σου. Ξέρεις όμως τι μπορεί να κρύβεται πίσω από την εκάστοτε επιλογή του κάθε γονιού;

Άλλος γονιός μπορεί να επιλέγει να δει το παιδί του παιδικά, γιατί δεν έχει βοήθεια λόγω συνθηκών και αναγκαστικά πρέπει να κάνει βασικές δουλειές στο σπίτι αλλά να είναι σίγουρος και για την ασφάλεια του παιδιού. Οπότε το βάζει μπροστά στην τηλεόραση ένα μισάωρο και τα προλαβαίνει όλα.

Άλλος μπορεί να το κάνει γιατί δεν την παλεύει άλλο, ναι σκληρή φράση αλλά όλοι μας το έχουμε νιώσει να είμαστε καταβεβλημένοι και ένα αγγελουδάκι αθώο να μας χρειάζεται για να τρέχουμε κάνοντας τους ινδιάνους μες στο σπίτι.

Τέλος, κάποιος μπορεί να το επιλέξει γιατί πολύ απλά πιστεύει πως με αυτόν τον τρόπο το κάνει χαρούμενο. Δικαίωμά του είναι κι αυτουνού. Τα κίνητρά του είναι ευγενή και σίγουρα οι πράξεις του περικλείουν αγάπη προς το μικρό παιδάκι του.

 

Δάσκαλε που δίδασκες…

Παλιότερα, όταν ξεκίνησε για εμένα το ταξίδι της μητρότητας, είχα κάποια αυστηρά στάνταρ για το τι είδους γονιός ήθελα να γίνω.

Πίστευα πως δε θα πέσω στη λούμπα της τηλεόρασης και πως θα βρίσκω πάντα τρόπους να απασχολώ το παιδί μας δημιουργικά.

Ο άντρας μου το καταφέρνει κάθε μέρα και τον θαυμάζω. Εγώ στα δύο χρόνια του παιδιού μας, έχω περάσει από διάφορες φάσεις. Γενικά είμαι και αγχωτικός τύπος και θέλω να καταφέρω και πολλές δουλειές σε σύντομο χρόνο και κάπου εκεί όλα περιπλέκονται.

Πλέον, το παιδί μας έχει μια συγκεκριμένη ρουτίνα. Ξυπνάει , βλέπει κανά μισάωρο παιδικά τρώγοντας το πρωινό του και μετά αρχίζουμε το παιχνίδι.

Παίζουμε, παίζουμε αλλά κάποιες φορές χρειάζεται να σερβίρω το φαγητό του ή να κάνω κάτι εξίσου απαραίτητο. Τότε ξαναβάζω παιδικά για ελάχιστα λεπτά και κάπως είμαστε ήρεμοι.

Δε τα ζητάει, δεν κλαίει άμα τα κλείσεις και δεν “κολλάει” όταν τα βλέπει. Είναι για εμάς μια λύση ανάγκης που αποφεύγουμε να χρησιμοποιούμε.

 

Ποτέ δεν πρέπει να μπαίνουμε στα χωράφια των άλλων. Έχω αλλάξει πολλές από τις απόψεις μου, ή καλύτερα έχω χαλαρώσει κατά πολύ το κριτικό μάτι πάνω στις εκάστοτε περιπτώσεις και έχω βελτιώσει στο μυαλό μου κάποιες αυστηρές απόψεις που είχα.

Όλα με μέτρο και σύνεση και πάνω από όλα ας κοιτά ο καθένας τα της οικογενείας του και ας αφήσουμε τους άλλους να δώσουν, ο καθένας το δικό του καθημερινό αγώνα.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *