Επιτέλους… κοιμήθηκε!

Πείτε μου εσείς οι γονείς, όχι πείτε μου πόσο μεγάλη αγαλίαση νιώθετε όταν το θρεφτάρι σας επιτέλους αποφασίσει να κοιμηθεί.

Και δε μιλάω για διασκέδαση ή κάτι αντίστοιχο… για δουλειές που κάνετε χωρίς να σας τρώει το άγχος!

 

Κοιμήσου παιδάκι μου

Το δικό μας παιδάκι, ανέκαθεν, δε το είχε με τον ύπνο. Δοκιμάσαμε αρκετές μεθόδους, αλλάξαμε πολλές συνήθειες, αλλά το παιδί δε θέλει, πως να το κάνουμε.

Όταν είναι ξύπνιο, δε μπορείς να κάνεις σχεδόν τίποτα. Ή θα ζητήσει να κάνει ή να έχει ό,τι κάνεις και ό,τι έχεις ή που θα θέλει εκείνη τη στιγμή να κάνετε κάτι μαζί.

Σπαράζει η καρδιά σου εν ολίγοις και καταλήγεις να αφήνεις ημιτελείς τις περισσότερες δουλειές.

Όταν δε, κοιμάται, τότε ξυπνάει με το παραμικρό και ουσιαστικά πάλι δε μπορείς να κάνεις σχεδόν τίποτα.

Τι να πεις, παιδιά, μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα, αλλά τόσο απολαυστικά χαριτωμένα, που χαλάλι η όποια ταλαιπωρία.

 

Έναν καφέ για μένα και μετά ό,τι θες

Άντε πες, αποδέχεσαι το γεγονός, ότι ή θα τρέχεις σα το Βέγγο, ή θα αφήνεις πολλές δουλειές στην άκρη για τις επόμενες μέρες.

Αλλά ρε παιδιά, έναν καφέ το πρωί να ανοίξει το μάτι μη μας τον στερείτε!

Και εμείς οι έρμοι οι γονείς, για να λειτουργήσουμε, χρειαζόμαστε ένα μισάωρο ηρεμίας και κυρίως καφέ, μέχρι να αρχίσει ο εγκέφαλος να στροφάρει.

Δε μπορούμε, δυστυχώς, πάντα να έχουμε αυτή την ηρεμία.

 

Ακόμα και υπό δύσκολες καταστάσεις, βαριάς ταλαιπωρίας, αυπνίας και προχωρημένης γεροντίασης, εμείς οι γονείς, λατρεύουμε την πρώτη αγκαλίτσα της ημέρας.

Κακά τα ψέματα, τι καφέδες και κουραφέξαλα, αυτό που σε ξυπνάει πραγματικά είναι τα ματάκια του παιδιού σου που σε κοιτάνε γεμάτα αγάπη και τρυφερότητα.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *