Όταν συνηθίζουμε τη φρίκη, την αποδεχόμαστε

Από τη στιγμή που έγινε το τρομερό τροχαίο των ημερών που όλοι συζητάνε, αρνιόμουν πεισματικά να δω εικόνες του και τα περίφημα βίντεο που κυκλοφορούσαν από την πρώτη στιγμή στο διαδίκτυο.

Η αποδοχή του αναπόφευκτου

Πλέον τα βλέπω και τα βίντεο και τις φωτογραφίες και έχω συνηθίσει στην εικόνα τους.

Υποσυνείδητα αποδέχθηκα να δω κάτι που δεν ήθελα, αλλά πλέον συμφώνησα πως ναι είναι μέσα στη ζωή.

Η στιγμή που ο θάνατος τεσσάρων ανθρώπων, ή πέντε όπως πολλοί λένε, γίνεται αντικείμενο συζήτησης στις παρέες, στις οικογένειες, στο καφενείο.

Ας αποδώσουμε ένα φόρο τιμής σε αυτούς τους αδικοχαμένους, μια προσευχή για την ανάπαυσή τους και για τους ανθρώπους που αφήνουν πίσω.

 

“Αυτός με την πόρσε, – ο γιος του τάδε”

Το αν αυτός που οδηγούσε ήταν ο γιος μεγαλοεπιχειρηματία, γιατί θα έπρεπε να μας ενδιαφέρει; Σίγουρα το γεγονός ότι σκοτώθηκε και ο ίδιος δεν τον καθιστά άμοιρο των ευθυνών του, αλλά ρε παιδιά δε παύει να είναι νεκρός, δε παύει να είναι 24 χρονών.

Το αν μεγάλωσε σε οικογένεια εύπορη δεν είναι καταδικαστέο, ούτε το γεγονός ότι ήταν ο γιος του τάδε. Λίγη ανθρωπιά και σ’ αυτή την οικογένεια που είμαι σίγουρη πως θα έδινα όλα της τα λεφτά για να φέρει πίσω το παιδί της ακόμα κι αν καταλλήγανε στο δρόμο.

Σίγουρα οι μόνοι που δε φταίγανε σε τίποτα απολύτως ήταν η άτυχη οικογένεια που βρέθηκε στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή. Αυτοί είναι τα μεγαλύτερα θύματα της ιστορίας.

Άτυχη στιγμή, η μοίρα τους, η λάθος οδηγική συμπεριφορά, η παρανόηση του τρέχω κι όπου με βγάλει;

 

 

Ό,τι και να ευθύνεται, σίγουρα κανείς δεν ήθελε αυτό το αποτέλεσμα και ας μας γίνει μάθημα επιτέλους να μην τρέχουμε.

Φτάσε στον προορισμό σου σίγουρα, ακόμα κι αν αργήσεις.

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *