3d-happy-family-1

Αγαπητέ συγγενή… δε σε συμπαθώ

Αγαπητέ συγγενή σ’ αγαπάω σε εκτιμώ αλλά λυπάμαι δε μου λείπεις. Θέλω να ξέρω ότι είσαι καλά, αν δεν είσαι θα θελήσω να είμαι κοντά σου με ειλικρίνεια,  αλλά τον υπόλοιπο καιρό δε μου λείπεις.

Σε βλέπω σαν υποχρέωση, ξέρω αυτό είναι σκληρό ή έστω ακούγεται σκληρό. Είναι όμως η αλήθεια, η δική μου αλήθεια.

Θυμάμαι τις στιγμές που περάσαμε μαζί και χαμογελώ, αναπολώ, θυμώνω.

Δεν είναι ότι μου έκανες κάτι, ίσως πάλι αυτό να είναι και το πρόβλημα. Ίσως να μην έκανες κάτι αρκετό γα να σε βάλω στην καρδιά μου και να νιώθω την ανάγκη να σε συναντήσω.

Καλός άνθρωπος είσαι, κάποιες φορές μπορεί και να μην είσαι, μικρή σημασία έχει, ούτε και εγώ είμαι.

Χαίρομαι πολύ όταν σε παίρνω τηλέφωνο, τις σπάνιες φορές έστω και αγχώνομαι απίστευτα κάθε φορά που με παίρνεις εσύ. Τις περισσότερες φορές δε το σηκώνω και σε παίρνω εγώ μετά από λίγο ή την επομένη. Είναι η σαστιμάρα της βεβιασμένης οικειότητας.

Δεν φταις εσύ, ίσως να μη φταίω και εγώ, γι’ αυτό αλήθεια, δε μπορώ να μιλήσω με βεβαιότητα. Δε φταις εσύ που είσαι έτσι όπως είσαι, ούτε και εγώ, όμως. Με παραπλάνησες, σε παραπλάνησα, νόμιζα ήσουν άλλος, πίστεψες ότι είμαι κάτι διαφορετικό.

Κάπου στην πορεία τα χνώτα μας δε σμίξανε, κάπου το χάσαμε, μπορεί να μη το είχαμε βρει και ποτέ.

Τα αθώα μάτια της αλλοτινής μου παιδικότητας σε θυμούνται να κάνεις αστεία, να μου φέρνεις δωράκια, να με επισκέπτεσαι, να παίζουμε μαζί, να κοντραριζόμαστε, να ρίχνουμε ο ένας στον άλλο τις ευθύνες για την κάθε αταξία.

Λυπάμαι που δε μπορώ να ανταποκριθώ στον τωρινό αντεστραμμένο ρόλο μου, λυπάμαι που δε το θέλω 

Δυστυχώς, μπορεί και να μη λυπάμαι πολύ, πιο πολύ πιέζομαι από τις προσταγές της ανατροφής που εσύ και οι γονείς μου μου δώσατε, σου δώσανε, ώστε τώρα να νιώθω αυτές τις τύψεις.

Ενοχική αγάπη. Όλες οι μορφές αγάπης έτσι δεν είναι;

Δε ξέρω αλήθεια τι μου φταίει αλλά μου τη δίνει ώρες ώρες η επιμονή σου στο παρελθόν και η τάση σου να τρυπώνεις στη ζωή μου, να μου δίνεις συμβουλές και να θέλεις να την ελέγξεις.  Δεν είμαι δεκαπέντε πια… έφτασα κιόλας τα τριάντα. Εγώ το έκανα αυτό ποτέ στη δική σου ζωή;

Δε μου λείπεις,  αλλά νιώθω ότι σ’ αγαπώ.

Δε μου λείπεις,  μου λείπουν τα μάτια που σε έβλεπαν τεράστιο και σπουδαίο, μου λείπει η χαμένη αθωότητα της παιδικότητάς μου.

Μου λείπει η αμόλυντη απέραντη ψυχή του παιδικού εαυτού μου.

Μ’ άρεσε να σε θαυμάζω, μακάρι να σου μοιάσω. Μου λείπει που δεν είμαι εσύ όπως νόμιζα πως είσαι, μου λείπει που δε μπορώ να τα ξεχάσω όλα. 

Σ’ αγαπώ… τα λέμε τα Χριστούγεννα.

1 Comment

  1. […] που είχαμε να δούμε από τις προηγούμενες γιορτές (δες εδώ να πάρεις μια ιδέα) και την ημέρα των Χριστουγέννων […]

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *