falling down

Κάποια στιγμή το αποδέχεσαι… θα χτυπάει συνέχεια!

Μεγάλο άγχος και ταραχή! Το παιδί μας χτύπησε δύο φορές, σιγά τα αυγά θα μου πεις.

Έλα που πίστευα πως το προσέχουμε αρκετά και δε γίνεται να χτυπήσει… κουκουβάγια εδώ!

Στην αρχή έβαζα τα κλάματα και κατηγορούσα εμένα, ότι δε το προσέχω όσο καλά θα έπρεπε.

Πλέον το αποδέχτηκα πως θα χτυπάει ώσπου να μάθει να προστατεύεται. Θα είμαστε δίπλα του να το προσέχουμε, θα προσαρμόσουμε ακόμα καλύτερα το ήδη άκρως baby safe σπίτι μας, αλλά δυστυχώς θα βρει τον τρόπο να χτυπήσει και πάλι.

 

Ανακαίνιση κάθε Εβδομάδα

Έχουμε αλλάξει τα φώτα στο σπίτι. Μεταφορικά μιλώντας, αλλά και κυριολεκτικά καθώς μέχρι και φωτιστικά αλλάξαμε για να καλύψουμε το ενδεχόμενο να σκαρφαλωσει σε κανά πολυέλαιο.

Σκεφτήκαμε τα πάντα διεξοδικά, κάναμε επιτελικό σχέδιο, μειώσαμε τους κινδύνους αλλά και πάλι χρειάζονται διορθώσεις!

Κάθε μέρα βρίσκει νέα χρήση στα έπιπλα και στα αντικείμενα.

Περάσαμε μέχρι και από το στάδιο να τρώμε όρθιοι γιατί μαζέψαμε την τραπεζαρία στην κρεβατοκάμαρα, μπας και δε του πέσει καμιά καρέκλα στο κεφάλι.

Εξαφανίσαμε το τραπεζάκι του σαλονιού, τα μαξιλάρια από τους καναπέδες, βάλαμε παντού ασφάλειες, κάδρα, μπιμπελό στολίδια ούτε για δείγμα και αυτή τη στιγμή έχουμε δύο καναπέδες χωρίς μαξιλάρια, την τραπεζαρία που πλέον συνήθισε και μία ντουλάπα.

Ε ρε παιδιά πάλι χτυπάει!

Εννοείται είμαστε δίπλα του, του εξηγούμε, προσπαθούμε να του δείξουμε τρόπους να κατεβαίνει από τον καναπέ, να βάζει τα χεράκια πριν ακουμπήσει στο έδαφος ή σε έπιπλο, αλλά ο μικρός ταραξίας μας, κάνει συχνά το θαύμα του, αν και ποτέ δε χτυπά με τον ίδιο τρόπο και είναι υπάκουο και καλόγνωμο παιδάκι.

Κάποιοι από τους φίλους μας μας βρίσκουν γραφικούς και κάθε φορά που έρχονται σπίτι, το πρώτο που ρωτάνε είναι πως είναι σήμερα η διακόσμηση.

Κάποιοι θεωρούν ότι ακολουθούμε λάθος τακτική.

Όλοι πάντως παραδέχονται πως είμαστε πολύ υπομονετικοί και στοργικοί γονείς, όπως όλοι εξάλλου, ποιος δεν αγαπά το παιδί του και ποιον δεν τον αλλάζει ο νέος του ρόλος, αυτός του γονιού;

Εμείς το σκεφτήκαμε, το συζητήσαμε και αποφασίσαμε πως το παιδί μας θέλουμε να είναι ελεύθερο να παίζει όπως αγαπά, εννοείται μέσα σε πλαίσια ασφαλείας, γι αυτό και οι αλλαγές.

Εξάλλου ποιος δε θέλει μια αλλαγούλα μωρέ στη μίνιμαλ διακόσμησή του;

 

Όταν είδα το πρώτο καρούμπαλο

Δεν ήταν η πρώτη φορά που είχε χτυπήσει, αλλά ήταν η πρώτη φορά που ένα τεράστιο καρούμπαλο ξεπρόβαλε και με κοιτούσε απειλητικά.

Το παιδί μου κάτω, τρομαγμένο και εγώ ανύμπορη να το βλέπω έτσι και να πονάω μέσα μου.

Το πήρα αγκαλιά. Πρώτη φορά με είδε να κλαίω και να είμαι έτσι τρομαγμένη. Πονούσε πολύ αλλά δεν έκλαψε καθόλου, μόνο στην αρχή που χτύπησε. Πάγωσε το κλάμα του η απορία γιατί η μαμά να είναι έτσι; Μαμά τι έπαθες;

Με ζώσανε οι τύψεις. Εγώ τον είχα εκνευρίσει και χτύπησε… έπρεπε να το προβλέψω και να τον πάρω αγκαλιά πριν αρχίσει να τρέχει θυμωμένος.

Όλα αυτά λοιπόν δε τελειώνουν. Δε μπορείς να προβλέψεις απόλυτα το πότε θα χτυπήσει και πως. Μόνο να καταγράψεις τις συνήθειές του στο μυαλό σου, να θυμάσαι και να είσαι συγκεντρωμένος.

Να υπολογίζεις τις κινήσεις του και να είσαι όσο γίνεται δίπλα να τον πιάσεις την κρίσιμη ώρα. Και να του εξηγείς, να του μιλάς, να σε εμπιστευτεί να καταλάβει ότι αυτό δε το κάνουμε γιατί είναι επικίνδυνο, όχι γιατί απλά δε σ’ αφήνει η μαμά να το κάνεις γιατί έτσι.

 

 

Ο κάθε γονιός, η κάθε οικογένεια έχει την τακτική και το πλάνο της. Όλοι οι γονείς έχουν βρει τον τρόπο να προσεγγίζουν και να προστατεύουν τα παιδιά τους. Αυτό εδώ το άρθρο είναι απλά η κατάθεση της δικής μας εμπειρίας, δυο τρεις σκέψεις μιας αγχωμένης μαμάς που θέλει κάπου να τα πει, που θέλει το καλύτερο για τα παιδιά της, όπως κάθε μαμά ξεχωριστά.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *