Silhouette-of-a-woman-standing-in-flower-meadow-watching-beautiful-sunset

Κατάλληλη είναι η στιγμή που παύεις να το σκέφτεσαι και απλά το κάνεις

Το θέμα των προτεραιότήτων πάντα με μπέρδευε.

Σύνθετο, ποιος είσαι εσύ να ορίσεις το τι έχει προτεραιότητα στη ζωή, τι πρέπει να αναβάλλεις και τι να βάλεις στο πρόγραμμα άμεσα.

Τώρα τα πράγματα περιπλέκονται ακόμη περισσότερο, μεγαλώνουμε, αλλάζουν οι συνθήκες και οι ευθύνες πολλαπλασιάζονται.

Αυτά που κάποτε κάνανε άλλοι για χάρη μας, μας χτυπούν την πόρτα και περιμένουν από εμάς να τα πάρουμε από το χεράκι και ένα ένα να τα λύσουμε.

 

Άφησα τις σπουδές μου, λες να με αφήσουν και αυτές;

Πάντα για εμένα είχε μεγάλη σημασία το θέμα σπουδές. Δεν ήμουν απαραίτητα η πρώτη φοιτήτρια, αλλά σίγουρα ξεχώριζα ανάμεσα στους συμφοιτητές μου. Είχα μεράκι και όρεξη και τη δυνατότητα με λίγο διάβασμα να καταλαβαίνω πολλά.

Το κακό ή και καλό με εμένα, ήταν ότι ήμουν πάντα ανήσυχο πνεύμα. Ήθελα να κάνω πολλά πράγματα ταυτόχρονα, βαριόμουν εύκολα και εφόσον τα κατάφερνα σε πολλά εξίσου καλά, φούσκωσαν κάπως και τα μυαλά μου.

Το θέμα της οργάνωσης, ουσιαστικά δε το είχα ποτέ. Είμαι πολύ καλή στο να οργανώνω τους άλλους, αλλά ποτέ τον εαυτό μου. Για μένα το αυστηρό πρόγραμμα, όσο και να το επιθυμώ, μου φέρνει ασφυξία. Με κάνει να νιώθω δέσμια όλων όσων εγώ προσκάλεσα στη ζωή μου. Κάποιος θα το έλεγε ίσως και τεμπελιά ή φόβο όλο αυτό.

Παράξενο άτομο ε; Εγώ μπουκώνω το πρόγραμμα μου και νιώθω τέλεια όταν είμαι δραστήρια, την ίδια στιγμή που φρικάρω με όλο αυτό και θέλω να κρυφτώ στο πάπλωμα για μια βδομάδα.

Με το τέλος του πανεπιστημίου, θέλησα να ανεξαρτητοποιηθώ και να ρουφήξω τη ζωή. Τότε ήταν που είχα γνωρίσει και τον άντρα μου και έβλεπα τα πάντα με άλλο μάτι.

Δεν έκανα μεταπτυχιακό και έψαξα άμεσα δουλειά. Όχι φυσικά στο αντικείμενό μου, σταμάτησα τα χόμπυ μου και οτιδήποτε μπορεί να είχε και κάποιες, μικρές έστω, προοπτικές στο να ασχοληθώ μετέπειτα με δουλειά σχετική με τις σπουδές μου.

Το επέλεξα και αν με ρωτάτε δε μετανιώνω ούτε στιγμή.

Εκείνη την περίοδο ήθελα να ζήσω εκείνη τη ζωή, θα το ξαναέκανα πάλι και πάλι γιατί άξιζε ειλικρινά τον κόπο.

 

Μα πότε είναι η κατάλληλη στιγμή;

Το μόνο πράγμα που με προβληματίζει, είναι πότε είναι η κατάλληλη στιγμή για να κάνεις το κάθε τι. Ξέρω εκ πείρας ότι η ζωή είναι άκρως απρόβλεπτη και ότι είναι το λιγότερο ανόητο να παλεύεις να την ορίσεις εσύ. Απλά παίζεις το παιχνίδι και όπου σε βγάλει, μόνο την πορεία χαράζεις εσύ και δίνεις τις κατευθύνσεις.

Παντρεύτηκα, έκανα το παιδάκι μου και τώρα σκέφτομαι ξανά τις σπουδές. Γιατί όχι; Ναι αλλά πότε είναι η κατάλληλη στιγμή; Και ποιος διαβάζει ξανά από την αρχή; Και που θα βρω χρόνο να το κάνω όλο αυτό όταν μέσα στη μέρα ελεύθερος χρόνος είναι μία ώρα το πολύ;

Τα ερωτήματα αυτά δε τελειώνουν. Η ιδέα δε παύει να στριφογυρίζει στο κεφάλι μου. Θα το τολμήσω κάποια στιγμή. Έτσι εύχομαι τουλάχιστον. Κατάλληλη στιγμή δε θα είναι ποτέ.

Η πιο κατάλληλη στιγμή για το κάθε τι, είναι τότε που δε θα σε νοιάζει αν όντως η στιγμή είναι κατάλληλη και απλά θα κάνεις πράξη αυτά που πάντα σχεδίαζες.

 

Τα παιδιά μας δεν είναι εμπόδιο. Η συζυγική, οικογενειακή ζωή δεν είναι εμπόδιο. Εμπόδιο είναι μόνο το φρένο που μας βάζει η λογική ή και ο φόβος.

Τα παιδιά και οι σύζυγοί μας είναι μόνο η πηγή έμπνευσης και στήριξης, αυτοί που για τους οποίους αξίζει να πάρεις την οποιαδήποτε απόφαση και ξέρεις βαθειά μέσα σου πως και θα είναι περήφανοι για εσένα και θα σε στηρίξουν στο κάθε μικρό ή μεγάλο σκαλοπατάκι που θα αποφασίσεις να ανέβεις.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *