vjlr9

Τα Χριστούγεννα που αγαπούσα να μισώ

Μικρή, τις ημέρες των γιορτών δε στολίζαμε καν. Ακόμα και να στολίζαμε εκείνη η μέρα ήταν μία χάλια μέρα που καταλήγαμε όλοι μαλωμένοι με όλους και το στόλισμα γινόταν από κυριολεκτικό μεταφορικό. Στολίζαμε ο ένας τον άλλο και καταλήγαμε μόνοι μας να μισούμε το δέντρο ο καθένας για δικό του λόγο.

Με θυμάμαι συχνά να ζητάω από τη μαμά μου να ανάψουμε κεράκια ρεσό στα σπιτάκια και δεντράκια, πήλινα διακοσμητικά που είχαμε γύρω από το τζάκι μας και να σβήσουμε τα φώτα. Το κάναμε μία φορά το χρόνο για μισή ώρα και μετά ανάβαμε τα φώτα και σβήναμε και τα κεράκια και του χρόνου πάλι.

Στις γιορτές δε περνούσε η μέρα με τίποτα. Με θυμάμαι να τρώω όλη μέρα γλυκά για να περάσω κάπως την ώρα μου. Έπληττα. Στην τηλεόραση δεν είχε τίποτα να δεις και στο σπίτι δε μιλούσε κανείς. Φίλους δεν είχα, πήγαινα σε άλλο χωριό σχολείο και λόγω των διακοπών δε τους έβλεπα για δύο εβδομάδες.

Εκείνες τις μέρες, τρώγαμε όλοι μαζί οικογενειακώς. Και στα γενέθλια τρώγαμε όλοι μαζί. Τις άλλες μέρες τρώγαμε πολύ, ο καθένας χωριστά. Στο γιορτινό τραπέζι πάντα μα πάντα κάτι γινόταν και μαλώναμε και καταλήγαμε ο μπαμπάς να σηκώνεται από το τραπέζι και να τρώμε πάλι ο καθένας χωριστά ή και να μην τρώμε. Περίεργα πλάσματα εμείς οι άνθρωποι.

Δεχόμασταν πάντα επισκέψεις από συγγενείς που είχαμε να δούμε από τις προηγούμενες γιορτές (δες εδώ να πάρεις μια ιδέα) και την ημέρα των Χριστουγέννων πηγαίναμε στη θεία μου που γιόρταζε και έκανε μεγάλο μπουφέ. Χωρίς τη μαμά γιατί πάντα εκείνη την ημέρα, κάθε χρόνο, δεν ένιωθε καλά.

Εννοείται πως με αυτές τις επισκέψεις, συντηρούσαμε την παράδοση και ρίχναμε ένα στόλισμα μεταξύ μας για να συντηρήσουμε το ήδη εορταστικό κλίμα στο σπίτι μας.

Κάποτε τα Χριστούγεννα τα μισούσα, ήτανε μέρες μοναξιάς και τσακωμών, εκνευρισμού και έντασης.

Πλέον, αν με ρωτάς, τα λατρεύω. Τι άλλαξε; Άλλαξα εγώ, ο τρόπος που βλέπω τη ζωή, η εκλογίκευση του παρελθόντος και η αποδοχή του χαρακτήρα της οικογένειάς μου.

Τώρα τρώμε κάθε μέρα όλοι μαζί και στις γιορτές επίσης. Στολίζουμε από νωρίς και ανάβουμε κάθε μέρα τα φωτάκια. Ακούμε χριστουγεννιάτικα τραγούδια και δε μας νοιάζει τι παίζει η τηλεόραση. Πάμε βόλτες και βλέπουμε στολισμένες βιτρίνες. Χαιρόμαστε τις γιορτές και το διασκεδάζουμε. Η κάθε μέρα προσπαθούμε να είναι ξεχωριστή μα οι γιορτές ακόμη περισσότερο. Με τους συγγενείς συναντιόμαστε πάλι μόνο στις γιορτές, αλλά χαιρόμαστε που τους βλέπουμε, ίσως και γι’ αυτό να χαιρόμαστε και τόσο από τη συνάντησή μας.

Τρελαίνομαι να στολίζω από αρχές Νοέμβρη και να κάνω γλυκά, πολλά γλυκά. Κάθε χρόνο κάνω νέα στολιδάκια, νέες συνθέσεις και στολίζω κάθε μικρή γωνιά. Ετοιμάζω μελομακάρονα, πολλές δόσεις, κουραμπιέδες και φέτος έκανα και ροξάκια. Την ημέρα της πρωτοχρονιάς δε, φτιάχνω κρεατόπιτα με φλουρί, κέικ με φλουρί, βασιλόπιτα με φλουρί και ό,τι άλλο χωράει η φαντασία σας, πάντα με φλουρί. Βγάζω κοινώς τα απωθημένα μου.

Τώρα τις αγαπάω τις γιορτές, δε τις φοβάμαι. Τις τιμώ και τις χαίρομαι μα πάνω απ’ όλα τις ζω… σαν παιδάκι που υπήρξε καλό την προηγούμενη χρονιά και περιμένει την ανταμοιβή του από τον καλό Άγιο Βασίλη.

Ήρεμες και χαρούμενες γιορτές εύχομαι σε όλους σας, με ειλικρινή αγάπη και υπομονή. Στολίστε το σπίτι σας όχι τους αγαπημένους σας. Καλό φαγοπότι και καλές μαγαζοβόλτες.

1 Comment

  1. Ωραίο άρθρο!!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *